Menu mobilne

Podstawa prawna badań profilaktycznych

Podstawą wykonania badań jest właściwie wypełnione skierowanie wystawione przez pracodawcę.


Zgodnie z ROZPORZĄDZENIEM MINISTRA ZDROWIA I OPIEKI SPOŁECZNEJ z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy Na podstawie art. 179 § 42 i art. 229 § 83 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. ‒ Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666) przewiduje się wyłącznie trzy rodzaje badań profilaktycznych: wstępne, okresowe i kontrolne.

W Medycynie Pracy nie funkcjonuje pojęcie badań uzupełniających.


Zgodnie z §2 pkt 4 Lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne korzysta z zaleceń dotyczących postępowania lekarskiego w stosunku do pracowników poddanych określonym narażeniom, upowszechnianych przez instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy, a w odniesieniu do osób zatrudnionych w transporcie kolejowym także przez Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej

Pkt 5. Badania profilaktyczne kończą się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym:
1) brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku albo
2) istnienie przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie, o którym mowa w § 4.


Co w praktyce oznacza, że późniejsze orzeczenie anuluje wcześniejsze i nadaje nowy bieg orzeczeniu. Dlatego tak istotne jest, aby na każdym skierowaniu znalazł się komplet uciążliwości, którym poddany jest pracownik podczas wykonywania obowiązków służbowych. Zasadą w naszej poradni jest, że nie dublujemy ważnych badań, jeśli ich ważność wynika z konsultacji i orzeczenia wydanego na podstawie wcześniejszego skierowania. Uzupełniamy tylko badania, które wynikają z nowych uciążliwości, jakie doszły do stanowiska pracy pracownika.

Jeśli u pracownika nastąpiła zmiana stanowiska pracy lub zmieniły się warunki pracy i zakres uciążliwości na danym stanowisku to zgodnie z art. 229 KP (poniżej) kierujemy pracownika na badanie wstępne z pewnymi wyjątkami uwzględnionymi w przepisie.

Art. 229. Kodeksu Pracy

§1.
Wstępnym badaniom lekarskim, z zastrzeżeniem § 11, podlegają:
1) osoby przyjmowane do pracy;
2) pracownicy młodociani przenoszeni na inne stanowiska pracy i inni pracownicy przenoszeni na stanowiska pracy, na których występują czynniki szkodliwe dla zdrowia lub warunki uciążliwe.
§11.
Wstępnym badaniom lekarskim nie podlegają osoby:
1) przyjmowane ponownie do pracy u tego samego pracodawcy na to samo stanowisko lub na stanowisko o takich samych warunkach pracy w ciągu 30 dni po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniego stosunku pracy z tym pracodawcą;
2) przyjmowane do pracy u innego pracodawcy na dane stanowisko w ciągu 30 dni po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniego stosunku pracy, jeżeli przedstawią pracodawcy aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do pracy w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie, a pracodawca ten stwierdzi, że warunki te odpowiadają warunkom występującym na danym stanowisku pracy, z wyłączeniem osób przyjmowanych do wykonywania prac szczególnie niebezpiecznych.
§12.
Przepis § 11 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku przyjmowania do pracy osoby pozostającej jednocześnie w stosunku pracy z innym pracodawcą.
§2.
Pracownik podlega okresowym badaniom lekarskim. W przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku.

Wobec powyższego, należy mieć świadomość, że skrupulatność w przestrzeganiu przepisów ze strony pracowników rejestracji Centrum Medycyny Pracy wynika z troski o dobro pracodawcy. Nie zawsze mamy szansę i okazję skontaktować się z pracodawcą i skorygować niewłaściwie wypełnione skierowanie, co podczas kontroli może przynieść reperkusje wynikające z braku orzeczenia do pracy na określonym stanowisku w danych warunkach.

 

powrót do listy zadaj pytanie